maandag, juni 09, 2008
Brullen voor Oranje - in Brunei
Met een koffer vol vraagtekens arriveerde Marco van Basten in Zwitserland, zo lees ik. Grappig: we dragen dezelfde koffer. Alleen zit ik niet in Zwitserland, maar in Maleisie. Wel maken we ons druk over hetzelfde probleem: de opstelling. Bij van Basten gaat het om de spelers, bij mij gaat het om de volgorde van mijn optreden.
Ik bevind mij thans in hotel Equatorial, in de Maleisische metropool Kuala Lumpur. Buiten is een hels onweer uitgebarsten. Ik heb nog een uurtje om na te denken over de inhoud van mijn voorstelling. Die moet anders zijn dan de opstelling in Nederland, wat het een beetje lastig maakt. Eind mei sluit het theaterseizoen; voor een cabaretier die 140 theatershows per jaar doet, is dat een ramp. Ik kan niet meer spelen. Vandaar dat ik het aanbod om een tour door Azie te doen met beide handen heb aangenomen. Kuala Lumpur is de eerste show; de komende weken volgen nog andere plaatsen, zoals Jakarta, Miri (ligt op Borneo) en Brunei.
Van Basten heeft het moeilijk, maar ik ook. Er is een groot verschil tussen optreden in Nederland en optreden elders. Sommige zaken zijn gewoon niet interessant; Wilders, Verdonk, hangjongeren, trajectcontroles – vergeet het maar. Improvisatie is de oplossing, zowel voor mij als voor Marco. Roeien met de spelers die je hebt. Dus zal ik het hebben over het EK. De outfit heb ik al: van de firma Blokker heb ik een stapeltje brul-shirts meegekregen. Toen ik onlangs bij het afscheid van hun algemeen directeur optrad, en vertelde dat ik naar Azie vertrok om de Nederlandse gemeenschap te vermaken, verzuchtte Jaap Blokker zelve: 'Leuk, maar niet zonder onze t-shirts!'
Wellicht leuk om even bij stil te staan: straks zitten niet alleen in Nederland, maar op vele plekken in de wereld, Hollanders voor de buis te brullen. Vaak in het holst van de nacht. Terug naar de realiteit: zojuist is er vanuit de lobby gebeld, door het organisatiecomite. Ze vroegen of ik er problemen mee heb als er tijdens mijn optreden foto's worden gemaakt. 'Als de camera's niet te duur zijn: geen probleem', heb ik geantwoord.
0 comments
Ik bevind mij thans in hotel Equatorial, in de Maleisische metropool Kuala Lumpur. Buiten is een hels onweer uitgebarsten. Ik heb nog een uurtje om na te denken over de inhoud van mijn voorstelling. Die moet anders zijn dan de opstelling in Nederland, wat het een beetje lastig maakt. Eind mei sluit het theaterseizoen; voor een cabaretier die 140 theatershows per jaar doet, is dat een ramp. Ik kan niet meer spelen. Vandaar dat ik het aanbod om een tour door Azie te doen met beide handen heb aangenomen. Kuala Lumpur is de eerste show; de komende weken volgen nog andere plaatsen, zoals Jakarta, Miri (ligt op Borneo) en Brunei.
Van Basten heeft het moeilijk, maar ik ook. Er is een groot verschil tussen optreden in Nederland en optreden elders. Sommige zaken zijn gewoon niet interessant; Wilders, Verdonk, hangjongeren, trajectcontroles – vergeet het maar. Improvisatie is de oplossing, zowel voor mij als voor Marco. Roeien met de spelers die je hebt. Dus zal ik het hebben over het EK. De outfit heb ik al: van de firma Blokker heb ik een stapeltje brul-shirts meegekregen. Toen ik onlangs bij het afscheid van hun algemeen directeur optrad, en vertelde dat ik naar Azie vertrok om de Nederlandse gemeenschap te vermaken, verzuchtte Jaap Blokker zelve: 'Leuk, maar niet zonder onze t-shirts!'
Wellicht leuk om even bij stil te staan: straks zitten niet alleen in Nederland, maar op vele plekken in de wereld, Hollanders voor de buis te brullen. Vaak in het holst van de nacht. Terug naar de realiteit: zojuist is er vanuit de lobby gebeld, door het organisatiecomite. Ze vroegen of ik er problemen mee heb als er tijdens mijn optreden foto's worden gemaakt. 'Als de camera's niet te duur zijn: geen probleem', heb ik geantwoord.
Meebrallers:
Een reactie plaatsen




